Sieci elektroenergetyczne

 

(aktualizacja: 30.06.2008 r.)

 

Spis treści:

linie napowietrzne
linie kablowe
stacje elektroenergetyczne

 

 

Elektroenergetyczne linie napowietrzne

Wymagania dotyczące projektowania  i budowy elektroenergetycznych zasilających linii napowietrznych prądu przemiennego, o napięciach znamionowych do 400 kV włącznie z przewodami roboczymi gołymi, określa norma PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Norma dotyczy również przewodów telekomunikacyjnych zawieszonych na konstrukcjach wsporczych tych linii.

      Norma zawiera wykaz norm związanych, dotyczących zagadnień szczegółowych lub elementów składowych linii oraz zastosowanie aktów prawnych mających wpływ na projektowanie i budowę linii napowietrznych.

      W 2001 r. zostały zakończone prace nad norma europejską, która jest odpowiednikiem normy PN-E-05100-1:1998 dla linii prądu przemiennego o napięciach powyżej 45 kV. Norma ta jest opracowana w postaci trzech arkuszy.

 

EN 50341-1:2001 Overhead electrical lines exceeding AC 45 kV Part 1 : General requirements-Common Specyfications (Napowietrzne linie elektroenergetyczne prądu przemiennego o napięciu powyżej 45 kV. Część 1 : Wymagania  ogólne - Wspólne specyfikacje).

 

EN 50341-2:2001 Overhead electrical lines exceeding AC 45 kV Part 2 : Index of National NormativeAspects (Napowietrzne linie elektroenergetyczne prądu przemiennego o napięciu powyżej 45 kV. Część 2 : Wykaz załączników krajowych).

 

EN 50341-3:2001 Overhead electrical lines exceeding AC 45 kV Part 3 : Set of National NormativeAspects (Napowietrzne linie elektroenergetyczne prądu przemiennego o napięciu powyżej 45 kV. Część 3 : Komplet załączników krajowych).

 

      Arkusz pierwszy  podaje wymagania dotyczące projektowania i budowy linii, w oparciu o normy międzynarodowe, natomiast specyficzne wymagania, obowiązujące w poszczególnych krajach są zawarte w załącznikach krajowych w arkuszu trzecim. Wiele z norm międzynarodowych przywołanych w arkuszu pierwszym jest juz przetłumaczonych na język polski i wydanych jako normy polskie. Oczekuje się, że arkusz pierwszy normy zostanie także przetłumaczony na język polski i wraz z załącznikiem polskim zastąpi normę PN-E-05100-1:1998 w zakresie linii napięcia przemiennego o napięciach powyżej 45 kV.

 

Podstawowe elementy linii napowietrznych i ich charakterystyka

Podstawowymi elementami linii napowietrznych są:

- przewody,

- izolatory,

- osprzęt,

- konstrukcje wsporcze i posadowienia,

- inne elementy wynikające ze sposobu prowadzenia linii.

 

1. Przewody

 

Przewody są podstawowymi elementami linii napowietrznej służącymi do przesyłu energii. W elektroenergetycznych liniach napowietrznych zaleca się stosować przewody o budowie i właściwościach według PN-IEC 11089:1994, PN-E-90081:1974 (PN-74/E_90081). Współczynniki wydłużenia cieplnego α i sprężystego β dla przewodów stosowanych w w liniach względnie materiałów z których jest wykonany przewód, powinien dostarczyć wytwórca- dostawca przewodu. Zabrania się stosowania przewodów jednodrutowych w elektroenergetycznych liniach o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV. W elektroenergetycznych liniach napowietrznych o napięciu znamionowym  do 1 kV dopuszcza się stosowanie przewodów jednodrutowych  gołych z miedzi o przekrojach od 10 do 16 mm2.

 

W normie PN-E-05100-1:1998 podane są w tabelach:

1) Najmniejsze przekroje przewodów dopuszczalne ze względu na wytrzymałość mechaniczną w zależności od stopnia obostrzenia,

2) Najmniejsze dopuszczalne naciągi zrywające przewodów elektroenergetycznych oraz przewodów

    telekomunikacyjnych w zależności od obostrzenia,

3) Dopuszczalne naprężenia normalne i katastrofalne przewodów.

(W przypadku gdy przewód jest zawieszony na lince nośnej, dane dotyczą linki nośnej).

 

Wymiarowanie przewodów na obciążenia prądowe

      Wymagania dotyczące warunków przyjmowanych do obliczenia nagrzania przewodów z uwagi na graniczną roboczą temperaturę przewodu roboczego linii należy przyjmować jak dla określenia dopuszczalnej, najwyższej temperatury przewodu. Dla przewodu odgromowego z wbudowanym światłowodem, warunki obciążenia prądem zwarcia określa wytwórca.

      Temperatura graniczna przewodów:

- dla linii o napięciu niższym niż 110 kV: + 40 oC

- dla linii o napięciu 110 kV i wyższym przy uwzględnieniu dopuszczalnej długotrwałej obciążalności długotrwałej przewodów, nagrzania przewodów przez płynący nimi prąd oraz wpływu warunków otoczenia na ich chłodzenie, odpowiednio: + 40 oC, + 60 oC lub + 80 oC, stosownie do potrzeb.

Dla przewodów stalowo-aluminiowych linii o napięciu 110 kV i wyższym zaleca się przyjmowanie granicznej roboczej temperatury przewodów roboczych + 60 oC. Wybór wartości temperatury granicznej  roboczej przewodów dla linii o napięciu 110 kV i wyższym jest pozostawiony właścicielowi linii.

 

W liniach napowietrznych niskiego napięcia stosowane są najczęściej gołe linki aluminiowe (o symbolach AL) i przekrojach 16, 25, 35, 50 i 70 mm2. W latach dziewięćdziesiątych rozpoczęto produkcję i stosowanie izolowanych przewodów samonośnych niskiego napięcia w systemie czteroprzewodowym lub z ewentualnym dodatkowym przewodem oświetleniowym.

Stosowanie przewodów izolowanych wraz z odpowiednim osprzętem pozwala na uproszczenie budowy linii, zmniejszenie liczby zakłóceń oraz zwiększenie bezpieczeństwa i pewności pracy linii. Przewody te są produkowane i stosowane w zakresie 25÷120 mm2. W liniach napowietrznych o napięciu powyżej 1 kV stosuje się jako przewody robocze linkę stalowo-aluminiową (o symbolu AFL) o stosunku przekroju aluminium do przekroju rdzenia stalowego wynoszącym zwykle 6:1 lub 8:1.

 

 

2.  Izolatory

Izolatory stosowane w elektroenergetycznych liniach napowietrznych służą do zamocowania lub podwieszenia przewodów

i do izolowania ich od słupa.

      Izolatory elektroenergetyczne linii napowietrznych o napięciu znamionowym do 1 kV powinny spełniać wymagania

PN-E-91030:1996 oraz wymagania odpowiednich norm wyrobów.

Izolatory elektroenergetyczne i poprzeczniki izolacyjne linii napowietrznych o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV powinny spełniać wymagania PN-E-06308:1990 (PN-90/E-06308).

Izolatory przeznaczone do zawieszania przewodów linii telekomunikacyjnych na słupach linii elektroenergetycznych powinny być dobrane zgodnie z wymaganiami dotyczącymi linii telekomunikacyjnych.

 Najczęściej stosowane są izolatory porcelanowe lub szklane w całym zakresie napięć. Eksperymentalnie rozpoczęto stosowanie izolatorów kompozytowych w liniach o napięciu wyższym niż 1 kV (wg PN-IEC 61109:1999).

 

Wytrzymałość elektryczna izolatorów.

Norma PN-E-05100-1:1998 nie zawiera wymagań dotyczących poziomów wytrzymałości elektrycznej izolacji linii. Wymagana wytrzymałość elektryczną izolatorów ceramicznych linii o napięciu znamionowym do 1 kV określa norma PN-E-91030:1996.  Dla linii napowietrznych o napięciu powyżej 1 kV należy kierować się postanowieniami normy PN-EN 60071-1 dotyczącej koordynacji izolacji, która określa znamionowe poziomy izolacji urządzeń przeznaczonych do pracy w sieci poszczególnych napięć.

 

Wytrzymałość mechaniczna i elektromechaniczna izolatorów

Izolatory linii napowietrznej o napięciu do 1 kV powinny mieć znamionową wytrzymałość mechaniczną nie mniejszą niż dwukrotne obciążenie wynikające z działających na nie sił (np. obciążenie sadzią normalną, parcia wiatru na przewód itp.).

Znamionowa wytrzymałość mechaniczna i elektromechaniczna izolatorów powinna być zgodna z wymaganiami norm: PN -E/06308:1990 (PN-90/E-06308).

 

Izolatory liniowe mogą być izolatorami:

— stojącymi,

— wiszącymi (kołpakowymi lub pniowymi).

 

O doborze izolatora decyduje:

— napięcie znamionowe linii,

— obciążenia mechaniczne,

— warunki zabrudzeniowe.

 

2. Osprzęt

Osprzęt przeznaczony do budowy elektroenergetycznych linii napowietrznych powinien spełniać wymagania

wg PN-E-06400:1991 (PN-91/E-06400).

Minimalne obciążenie niszczące elementów osprzętu izolatorowego w łańcuchach izolatorowych i zawiesiach przewodów powinno być nie mniejsze niż 2,5-krotna wielkość siły działającej na element w warunkach normalnych, przy obciążeniu  przewodu sadzią normalną i przy naciągu podstawowym przewodu, jeżeli w normie PN-E-06400:1991 nie podano inaczej.

 

3. Konstrukcje wsporcze i posadowienia

Konstrukcje wsporcze należy projektować według odpowiednich norm budowlanych z uwzględnieniem specyficznych warunków pracy tych konstrukcji oraz zgodnie z normami dotyczącymi elektroenergetycznych konstrukcji wsporczych: stalowych - PN-B-03205:1996, żelbetowych i sprężonych - PN-B-03265:1987 oraz drewnianych - PN-B- 03154:1983.

Konstrukcje wsporcze należy obliczać w zależności od warunków pracy:

a) normalnych,

b) wyjątkowych.

Do obciążeń w warunkach wyjątkowych zalicza się obciążenia zakłóceniowe oraz obciążenia montażowe występujące przy montażu słupa.

 

Konstrukcje wsporcze (słupy) są elementami służącymi do powieszenia izolatorów, osadzonymi w gruncie bezpośrednio lub pośrednio za pomocą fundamentów. W zależności od funkcji spełnianej w linii rozróżniamy słupy:

— przelotowe P   – słupy przeznaczone do podtrzymania przewodów bez przejmowania naciągu, ustawione

                             na szlaku prostym lub na załomie linii nie przekraczającym 2° w przypadku linii powyżej 1 kV i 5°

                             w przypadku linii do 1 kV,

— narożne N       – słupy przeznaczone do podtrzymania przewodów i przejmowania wypadkowej naciągu

                             wynikającej z kąta załomu,

— mocne M        – słupy przeznaczone do przejmowania naciągu przewodów,

— odporowe O    – słupy mocne przeznaczone do przejmowania naciągu ustawione na szlaku prostym lub

                             na załomie nie przekraczającym 5° i stanowiący punkt oporowy dla umiejscowienia

                             zakłóceń mechanicznych,

— krańcowe K     – słupy mocne przeznaczone do przejmowania jednostronnego naciągu przewodów

                             i ustawione na zakończenie linii,

— rozgałęźne R   – słupy ustawione w punkcie rozgałęzienia linii i w zależności od spełnianej funkcji łączące

                             w sobie cechy różnych słupów,

— odporowo-narożne ON – słupy mocne przeznaczone do przejmowania naciągu i spełniające funkcję słupa

                             odporowego oraz narożnego,

— przelotowo-skrzyżowaniowe PS – słupy obliczone z uwzględnieniem zwiększonego bezpieczeństwa dla

                             przypadków skrzyżowań linii z różnymi obiektami, a z uwagi na swą funkcję

                             odpowiadające słupowi przelotowemu,

— narożno-skrzyżowaniowe NS – słupy obliczone z uwzględnieniem zwiększonego bezpieczeństwa dla

                             przypadków skrzyżowań linii z różnymi obiektami, a z uwagi na swą funkcję

                             odpowiadające słupowi narożnemu.

 

W zależności od materiału, z którego słup jest wykonany rozróżniamy słupy:

— drewniane,

— betonowe (żerdzie żelbetowe ŻN i ŻW i strunowobetonowe BSW i E),

— stalowe.

W obecnie budowanych liniach stosuje się słupy betonowe (dla linii niskiego i średniego napięcia) oraz

słupy stalowe głównie kratowe w liniach o napięciu od 110 kV wzwyż.

Budowa słupów jest stypizowana, przy projektowaniu korzysta się z odpowiednich katalogów.

 

 

 

Rys. 2. Sylwetki słupów linii średniego i wysokiego napięcia.

                                 a) słup przelotowy SN, żerdź ŻN12,  b) słup przelotowy SN, żerdź BSW12,

                                 c) słup narożny SN,                         d) słup linii 400 kV serii Y52

 

Osprzęt liniowy obejmuje:

·         osprzęt do mocowania izolatorów liniowych,

·         osprzęt ochronny (osprzęt łukochronny),

·         osprzęt do łączenia przewodów (zaciski i złączki).

 

4. Posadowienia należy projektować wg odpowiednich norm budowlanych według odpowiednich norm budowlanych, z uwzględnieniem ich specyficznych warunków pracy. W szczególności projektowanie to powinno być zgodne z normami fundamentów elektroenergetycznych konstrukcji wsporczych - PN-80/B-03322.

Fundamenty słupów ustawionych na skarpach lub terenach zalewanych wodą powinny być zabezpieczone przed skutkami spływającej lub zalewającej wody, mogącymi zagrozić stateczności słupów.

Słupy znajdujące się w dolinie rzek, na obszarach zagrożonych możliwością pochodu lodów powinny być odpowiednio zabezpieczone, np. izbicami ochronnymi.

 

5. Wymagania norm odnośnie montażu linii napowietrznych.

 

5.1 Przewody

Przewody stosowane jako robocze lub odgromowe muszą odpowiadać wymaganiom Polskich Norm potwierdzonych atestem fabrycznym w zakresie budowy i struktury.

Naprężenia w przewodach nie powinno przekraczać:

— dopuszczalnego naprężenia normalnego dla przęseł bez obostrzeń oraz z obostrzeniami 1 lub 2 stopnia,

— dopuszczalnego naprężenia zmniejszonego dla przęseł z obostrzeniem 3 stopnia.

Zabezpieczenie przewodu od drgań mechanicznych zaleca się wykonać przez stosowanie dostatecznie małego naprężenia lub urządzeń tłumiących.

 

Tabela 1. Najmniejsze dopuszczalne odległości pionowe przewodów elektroenergetycznych linii

                                                 napowietrznych  od poziomu ziemi:

 

 Lp

 

 

 Rodzaj przewodu

 

Najmniejsze odległości pionowe od powierzchni ziemi przewodu linii o napięciu

do

1 kV

powyżej 1 kV

Przy największym zwisie normalnym 1)

Przy największym zwisie katastrofalnym

co najmniej,   m

1

2

3

4

5

1 

Elektroenergetyczny nieuziemiony

 5

     5+ U/150 2)

 4+ U/150

2

Elektroenergetyczny uziemiony

 4,5

 5

nie określa się

3

Telekomunikacyjny

 4,5

 5

 nie określa się

4

 

Telekomunikacyjny kabel światłowodowy, samonośny,

nieprzewodzący

 

4,5

 

5

 

 4

U – napięcie znamionowe linii, w kilowoltach

1) W warunkach normalnych pod przewodami linii mogą przemieszczać się maszyny rolnicze i budowlane o wysokości do 4,2 m z osłona dla obsługi, uniemożliwiająca wysunięcie się człowieka poza jej obrys. Maszyny takie nie mogą mieć anten czy innych elementów wysuniętych ponad określony powyżej obrys.

2) W przypadku linii 400 kV, odległość przewodów od ziemi należy ponadto tak ustalić, aby przy największym zwisie normalnym natężenie pola elektrycznego pod przewodami na wysokości 1,8 m nad ziemią nie przekraczało 10 kV/m.

 

 

       Tabela 2. Najmniejsze przekroje przewodów dopuszczalne ze względu na wytrzymałość mechaniczną

 

 

 

Lp.

 

 

Rodzaj przewodu

Najmniejszy przekrój przewodu zawieszonego w przęśle

bez obostrzeń

z obostrzeniami 1 stopnia

z obostrze-

niem

2 lub 3

stopnia

napięcie znamionowe linii

do 1 kV

 

wyższe niż 1 kV

do 1 kV

 

wyższe niż 1 kV

rozpiętość przęsła a

rozpiętość przęsła a

a  ≤ 45 m

a > 45 m

a ≤ 45 m

a >45 m

1

Miedziany

wg PN-74/E-90081 [56]

10

10

10

10

10

10

16

2

Aluminiowy

wg PN-IEC-1089:1994

16

25

25

16

25

25

35

3

Aluminiowo-stalowy

wg PN-IEC-1089:1994

16

16

16

16

16

251)

251)

1) Dla przewodów o stosunku stali do aluminium większym od 0,35 dopuszcza się najmniejszy przekrój 16 mm2.

 

5.2 Obostrzenia

W zależności od ważności obiektu, z którym linia elektroenergetyczna krzyżuje się lub zbliża, w odcinkach linii na skrzyżowaniach i zbliżeniach należy stosować odpowiednie obostrzenia. Dodatkowe wymagania w tym zakresie dotyczą przewodów, izolatorów, słupów, zawieszenia przewodów i ich mocowania.

Znaki kwalifikacyjne:

0 - obostrzenia nie stosuje się,

1 - obostrzenie pierwszego stopnia,

2 - obostrzenie drugiego stopnia,

3 - obostrzenie trzeciego stopnia.

 

Przykładowe wymagania odnośnie stopnia obostrzenia elektroenergetycznych linii o napięciu wyższym niż 1 kV w skrzyżowaniach z:                                                              stopień obostrzenia

— autostradą, drogą szybkiego ruchu, drogą ekspresową                3

— drogą krajową i miejską,                                                           2

— drogą wojewódzką, gminną i lokalną,                                         1

— drogą wodną żeglowną,                                                            3

— szlakiem żeglarskim turystycznym,                                          2

— linią kolejową magistralną i pierwszorzędną,                              3

— linią kolejową znaczenia ogólnego drugorzędne i kolej miejska,   2

— linią elektroenergetyczną napowietrzną na

    napięcie wyższe niż 1 kV lecz niższe niż 60 kV,                        1

— linią elektroenergetyczną napowietrzną na

    napięcie znamionowe nie niższe niż 60 kV,                                1

— liniową koleją napowietrzną osobową,                                        3

 

 

5.3 Skrzyżowania i zbliżenia linii elektroenergetycznych między sobą oraz z przewodami trakcji elektrycznej

 

Postanowienia ogólne  

- Przewody linii o wyższym napięciu znamionowym powinny być prowadzone nad przewodami linii o niższym napięciu znamionowym, a przewody linii elektroenergetycznej nad przewodami linii telekomunikacyjnej. Dopuszczalne jest odstępstwo od tego wymagania, jeżeli jego spełnienie wiąże się ze znacznymi trudnościami lub kosztami  (np. przebudowa istniejącej linii), albo jeżeli miejscowe warunki umożliwiają inne wykonanie (np. prowadzenie linii  telekomunikacyjnej na stojakach dachowych).

- Zabrania się umieszczania linii telekomunikacyjnej nad linią elektroenergetyczną o napięciu wyższym niż 1 kV.

 

Zaleca się:

a) kat między poziomymi rzutami krzyżujących się linii zawierał w granicach 30o - 90o,

b) jeden słup przęsła krzyżującego linii z przewodami wyżej zawieszonymi znajdował się w pobliżu linii z przewodami niżej

   zawieszonymi.

Oprawy oświetleniowe na słupach linii należy traktować jako trudno dostępne części budynku.

 

Tabela 3. Odległości pionowe między przewodami krzyżujących się linii

 

 

Lp.

 

 

Charakterystyka krzyżujących się linii

 

 Odległości pionowe między przewodami krzyżujących się linii w przypadku

warunków normalnych 1)

podskoku

przewodu 2)

zerwania

przewodu 3)

co najmniej  m

 1

 Linie o napięciu do 1 kV

 Linia elektroenergetyczna o napięciu do 1 kV i

 linia telekomunikacyjna

 1,2

 nie określa się

 nie określa się

 2

 Linia o napięciu do 1 kV, jeżeli przewody choć

 jednej linii są w przęśle skrzyżowania izolacji

 Linia elektroenergetyczna o napięciu do 1 kV

 i kabel światłowodowy samonośny,

 nieprzewodzący

 Przewody telekomunikacyjne zawieszone na

 konstrukcji wsporczej linii elektroenergetycznej

 do 1 kV i linia telekomunikacyjna

0,6 

 nie określa się

 nie określa się

 3

 Linia elektroenergetyczna o napięciu do 1 kV

 i przewody trakcji elektrycznej (jezdne, nośne,

 wzmacniające, zasilające)

 2,0

 nie określa się

 nie określa się

 4

 Przewody telekomunikacyjne zawieszone na

 konstrukcji wsporczej linii elektroenergetycznej

 o napięciu wyższym niż 1 kV i linia

 telekomunikacyjna

 Kabel światłowodowy samonośny,

 nieprzewodzący, zawieszony na konstrukcjach

 wsporczych linii elektroenergetycznej o napięciu

 wyższym niż 1 kV i linia telekomunikacyjna

 1,0

 nie określa się

 nie określa się

 5

 Jedna linia lub obie o napięciu od 1 kV

 do 110 kV

 Linia elektroenergetyczna o napięciu od 1 kV

 do 110 kV i przewody trakcji elektrycznej

 (jezdne, nośne, wzmacniające, zasilające)

 2 + U/150

 0,05 + U/150

 1,5

 6

 Jedna linia lub obie o napięciu od 1 kV 

 do 110 kV, gdy przewody linii o wyższym

 napięciu są w izolacji

 1 + U/150

 0,5

 0,5

 7

 Jedna linia lub obie o napięciu wyższym niż

 110 kV

 Linia elektroenergetyczna o napięciu wyższym

 niż 110 kV i przewody trakcji elektrycznej

 (jezdne, nośne, wzmacniające, zasilające)

 2,5 + U/150

0,05 + U/150 

 1 + U/150

 8

 Linia elektroenergetyczna o napięciu wyższym

 niż 1 kV i linia telekomunikacyjna

  2 + U/150

 nie określa się

 1,54)

 9

 Linia elektroenergetyczna o napięciu wyższym

 niż 1 kV i kabel światłowodowy samonośny,

 nieprzewodzący

1 + U/150 

 nie określa się

 nie określa się

 U - napięcie znamionowe tej linii, której napięcie jest wyższe, w kilowoltach.

 1) Przy największym zwisie normalnym lub w temperaturze - 25 oC i przy bezwietrznej pogodzie.

 2) Przy podskoku najwyżej położonego przewodu linii zawieszonej niżej, spowodowanym nagłym opadnięciem

    sadzi katastrofalnej, przy obciążonym nadal sadzią katastrofalną najniżej położonym przewodzie linii

    zawieszonej wyżej.

 3) Przy zerwaniu się w przęśle sąsiadującym z przęsłem rozpatrywanym, najniżej położonego przewodu linii górnej,

    przy sadzi katastrofalnej w temperaturze - 5 oC i założeniu, że podczas zerwania przewodu sadź spadła z

    przewodów w przęśle rozważanym i w przęsłach sąsiednich (przypadek ten należy uwzględnić tylko wtedy, gdy

    przewody są zawieszone na izolatorach wiszących z naprężeniem większym niż dopuszczalne naprężenie

    zmniejszone: nie dotyczy przęseł skrzyżowania wykonanych z obostrzeniem pierwszego stopnia).

 

 

Zabrania się krzyżować budynki mieszkalne, szkoły, budynki użyteczności publicznej, w których stale mogą przebywać ludzie, liniami o napięciu znamionowym 400 kV i nowobudowanymi liniami 220 kV. Dopuszcza się krzyżowanie określonych wyżej budynków liniami 110 kV i modernizowanymi liniami 220 kV.

Minimalna odległość pozioma od budynków przewodu nieuziemionego linii o napięciu wyższym niż 1 kV powinna wynosić:   

- 1 + b/2 + U/150  – od trudno dostępnej części budynku oraz od krawędzi dachu,

- 2 + b/2 + U/150  – od każdej łatwo dostępnej części budynku.

      Odległość przewodów linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od rurociągu naziemnego

 i konstrukcji wsporczych rurociągu powinna wynosić co najmniej:

     — odległość pionowa:  5 + U/150      

                  — odległość pozioma:  2 +  b/2 + U/150          

W powyższych wzorach:

U – napięcie znamionowe linii [kV],

b – odległość między przewodami linii [m].

 

Odległość przewodu nieuziemionego linii o napięciu do 1 kV przy największym zwisie normalnym albo w temperaturze - 25°C i przy bezwietrznej pogodzie powinna wynosić co najmniej:

— 1 m        – od każdej trudno dostępnej części budynku, konstrukcji i krawędzi dachu,

— 0,2 m     – od trudno dostępnej części budynku, jeżeli przewód jest zawieszony na wspornikach ściennych, przy rozpiętości przęsła do 20 m,

— 2,5 m     – od łatwo dostępnej części budynku w kierunku pionowym w górę,

— 1,5 m     – w kierunku pionowym w dół i poziomym od każdej łatwo dostępnej części budynku (np. parapetu okna, podłogi balkonu; nie dotyczy dachu nie służącego za taras).</